“Je moet verder kijken dan praktische toepassingen”

Free Discovery is voortdurend op zoek naar nieuwe toepassingen voor het draadloze netwerk. Maarten Lamers van het Leiden Institute of Advanced Computer Science (LIACS) pleit voor een brede blik.

Informatie voor toeristen over monumenten. Of voor bezoekers van evenementen over het dagprogramma. Maarten Lamers kent de toepassingen voor een draadloos netwerk natuurlijk. “De toepassingen die nu zijn bedacht, zijn handig hoor! Ze zijn alleen niet spannend; dit is wel ongeveer wat je kunt verwachten. Je moet ook durven kijken naar mogelijkheden waarvan het praktisch nut misschien niet direct zichtbaar is.”

Krekelgame
Lamers houdt zich bij het LIACS bezig met Media Technology, een masterprogramma dat studenten leert om wetenschap op een creatieve en innovatieve manier te benaderen. In een samenwerkingsverband met de Academie der Kunsten van de Universiteit Leiden formuleren studenten, binnen een wetenschappelijk kader, vraagstukken om die vervolgens op onorthodoxe manieren op te lossen. Kun je bijvoorbeeld de visuele illusie van de Efteling-attractie Villa Volta, waar alles draait zodat boven onder lijkt en onder boven, ook bereiken met alleen geluid? En hoe onvoorspelbaar wordt een computergame als je die laat beïnvloeden door levende krekels?

Social inclusion
Zo’n draadloos netwerk prikkelt Lamers’ fantasie. “Er wordt veel onderzoek gedaan naar human connectedness: hoe kun je mensen elkaars verbondenheid laten ervaren, zonder dat ze fysiek in elkaars nabijheid zijn. Wat mij interessant lijkt is of je technologie kunt toepassen voor social inclusion van bijvoorbeeld daklozen. Die worden vaak over het hoofd gezien, terwijl de maatschappij steeds meer IT-driven wordt. Denk maar aan de gemeentelijke digitale diensten. Juist voor marginale groepen is internet belangrijk. Om op afstand te kunnen solliciteren bijvoorbeeld. Of contact te houden met hulpverleners. Ik kan me voorstellen dat je bij zo’n project een draadloos netwerk zou kunnen inzetten.”

Leiden 2.0
Het principe van Web 2.0 - gebruikers die samen vorm en inhoud ontwikkelen – is volgens Lamers ook interessant. “Waarom zou je mensen geen invloed laten uitoefenen op de vormgeving van hun eigen leefomgeving. De stationsklok, de bewegwijzering, verkeerslichten. Via een draadloos netwerk kun je mensen – binnen bepaalde grenzen natuurlijk - wekelijks een nieuwe vormgeving laten uploaden. Zo ontwerp je Leiden 2.0.”

Hij geeft een ander voorbeeld: “Ik kom elke dag vanuit Utrecht naar mijn werk in Leiden en moet dan langs de bouwput achter het station. En elke keer weer valt het me daar op, dat de aansluiting op het voetpad zó onhandig is aangelegd, dat voetgangers liever over het fietspad lopen. Wat voor mij als fietser weer onhandig is. Heel veel iPhones hebben gps. Waarom zoek je met je netwerk niet uit hoe mensen precies lopen? Dan kun je, voordat je zo’n gebied inricht, eerst kijken wat de meest gebruikte route is. Die ga je vervolgens aanleggen.”

Onvoorspelbare dieren
Écht interessant wordt het volgens Lamers pas als je dieren betrekt bij internettoepassingen. “Die zijn zeer onvoorspelbaar en dat dwingt je om nieuwe wegen in te slaan. Je hebt geen idéé waar dat naartoe gaat.” En dan wordt het pas echt leuk, vindt hij. “In de wetenschap is de vraag namelijk vaak interessanter dan het antwoord.”

Heeft u ook een idee voor toepassing van het draadloos netwerk? Out of the box of praktisch? Neem contact op met Peter van der Wijden, via wijden.vd.p@hsleiden.nl.